Pfft, weer spierpijn van het tuinwerk van gisteren. Het grootste deel van de berg met compost is inmiddels over de net aangelegde siertuin verspreid, met dank aan manlief. Intussen ben ik bezig om royale compostgiften te verspreiden over de moestuin. Er moesten nog komkommerplanten in hun grote, definitieve pot gezet worden, er moesten slaplantjes uitgeplant worden en onkruid gewied. Zaailingen van bladkool heb ik grotere potjes gezet, erwten opgebonden, tomaten in de kas van steun voorzien, en diverse planten in de siertuin geplant. Ik heb een soort van ‘blank canvas’ angst: Zoveel zwarte aarde waar je dan planten in gaat zetten… stel dat je de verkeerde beslissing neemt. Een beplantingsplan hebben we niet en ik heb me er dus maar bij neergelegd dat ik inderdaad verkeerde beslissingen ga nemen en dat we later nog wel eens wat zullen veranderen.
). De grond daarin was werkelijk te slecht voor woorden: fijn zand en grind met amper een kruimeltje organisch materiaal. Met de droogte van de afgelopen maand leek het wel een woestijn: bij elke windvlaag vloog het stof je om de oren. Maar gisteren arriveerde deze prachtige zwarte hoop.
