Nog vanuit het raam op ons vorige adres:
Verhuisd
10 December 2009 at 16:53 (Huis en tuin, Natuur)
He he, eindelijk verhuisd. Inmiddels al bijna twee weken geleden, maar die dagen zijn voorbij gevlogen. Een verhuizing is niet niets, maar als je dan ook nog eens de grens over gaat naar Duitsland, dan moet er nog drie keer zoveel geregeld worden. Enfin, volgens mij zijn we nog geen rampzalig dingen vergeten te regelen en ons nieuwe huis is goed bewoonbaar. Wel is het een stuk kouder dan we hadden gedacht, dus de isolatie behoeft extra aandacht.
In onze tuin staat een prachtig nieuw vogelvoerhuisje. Vooralsnog komen er mussen, mezen, roodborstjes, merels en een enkele duif op af. Erg leuk.
Hopelijk komt het er binnenkort van om weer regelmatig wat berichtjes op mijn blog te zetten.
Vogeltje
16 October 2009 at 7:02 (Natuur)
Ik weet niet zeker wat het is, een tjif-tjaf, tuinfluiter of fitis… of zoiets. Maar ‘t was een stelletje dat een maand geleden rondscharrelde in de afgevallen blaadjes bij het poezenhek. Leuk en bijzonder (voor mij 
)om zo’n klein vogeltje toch redelijk op de foto te krijgen.
File
8 October 2009 at 9:11 (Diversen, Natuur)
Afgelopen week stond ik ‘s ochtends in de file naar mijn werk. Ik ga af en toe met het openbaar vervoer en af en toe met de auto. Dit keer had ik een taart mee te nemen, dus ik besloot om met de auto te gaan. Een beetje spijt daarvan kreeg ik wel, want de file was zo lang dat ik met het openbaar vervoer sneller was geweest. En dat is knap: ik moet met het ov eerst een stukje met de auto naar het lokale station, dan een boemeltje naar Arnhem, vervolgens de intercity naar Utrecht en dan nog met de sneltram naar kantoor. Dat duurt een uur en drie kwartier. Zonder file ben ik in iets meer dan 50 min op kantoor, maar deze ochtend deed ik er bijna 2 uur over.
Enfin, terwijl je stilstaat in de file ga je om je heen kijken. Tenminste, ik wel. Alleen als ik echt helemaal stilsta, natuurlijk. Het verkeer stond vast op een afslag van de snelweg terwijl links van mij de auto’s die rechtdoor moesten gewoon doorreden. Tussen de voorbij zoevende auto’s door kon ik kijken naar het weiland, waar een ooievaar rondstruinde. Hij (of zij) was duidelijk op jacht. Jawel, al snel had hij iets te pakken. Tenminste, dat neem ik aan, want hij schudde zijn kop een paar keer fel heen en weer. Er reden wat vrachtwagens door mijn blikveld, maar even later was de ooievaar weer in beeld en op zoek naar de volgende prooi. Met grote, bedachtzame passen liep hij door het halfhoge gras, terwijl hij zijn kop met die vervaarlijke snavel heen en weer en ook op en neer bewoog om zo goed mogelijk te kunnen speuren tussen het gras.
Het is me wel eens eerder opgevallen dat je vanuit de auto soms meer van de natuur kunt bekijken dan wanneer je daadwerkelijk door de bossen of de weilanden wandelt. Langs de snelweg heb ik al diverse keren roofvogels een prooi zien verschalken, om nog maar te zwijgen over de vele valken die je daar ziet bidden en de vele buizerds die zitten te posten op lantaarnpalen of op paaltjes in het weiland. En als je in het voorjaar door de landelijke polders in het westen van het land rijdt met de trein, dan zie je met regelmaat broedende zwanen. Ik kan daar ontzettend van genieten.
