Jandra's weblog

Dit weekend is het dan toch gelukt om ook de aardappels even langs te lopen en de uitlopers weg te halen. De kleinste piepertjes heb ik ook maar weggegooid, daar ga ik toch niet meer aan beginnen met schillen. En ze zijn te slap geworden om in de schil te koken. Toch nog een paar kilo goede aardappelen in voorraad. Er zat geen enkele rotte tussen en dat was een aangename verrassing.

Ik heb de aardappels na de oogst goed laten drogen en vervolgens tussen lagen krantenpapier in een dichte plastic kist bewaard. Dat leek me niet bepaald ideaal, maar ik had weinig gelegenheid om iets anders te organiseren. We zaten net na een verhuizing en woonden inmiddels 100 km van mijn volkstuin  op een tijdelijk adres. De aardappelkist heeft daar in de garage gestaan. Als ik wat nodig had, dan haalde ik er gewoon wat uit. Sinds we in ons nieuwe huis wonen staat de kist in de kelder. Daar is het behoorlijk donker en, zeker nu, erg koel.

In een Kakai pompoen uit de voorraad vond ik twee uitlopende zaadjes. Erg optimistisch van ze.

Overigens heb ik van het vruchtvlees soep gemaakt, maar dat haalt het toch niet bij Hokkaido pompoenen. Kakai is een naaktzadige pompoen die je kweekt voor de zaden. Deze hebben namelijk geen hard schilletje, zoals gewone pompoenen. De pompoenpitten zijn heerlijk, maar best weinig per pompoen, dus als je het vruchtvlees niet lekker  kunt eten… toch wel zonde.

De methode die ik vorige week heb geprobeerd  is behoorlijk goed bevallen. Wat me tegenviel was dat de ringen kromtrekken tijdens het drogen en dan tegen elkaar aankomen, waardoor ze niet meer goed drogen. Nou ja, even nadrogen op de trays dan maar. Ze waren wel heerlijk knapperig geworden en zijn inmiddels alweer op.

Ons tijdelijke huis heeft een grote tuin met verschillende fruitbomen. Dat is een van de redenen waarom we dit huis wilde huren. Op dit moment regent het appels, maar helaas is de variëteit niet erg lekker om zo op te eten. Appelmoes inmaken is een goed alternatief, maar we eten niet zo heel vaak appelmoes. Vandaar dat ik begonnen ben om de appels te drogen.

Ik heb een Stöckli dehydrator met een thermostaat. Er zitten helaas maar drie trays bij. Ik heb hem tweedehands gekocht via Marktplaats voor € 50. Op dat moment kosten deze apparaten nieuw € 139, dus ik vond het een koopje. De verkoper kreeg nadat hij met mij deze prijs was overeengekomen (het was de vraagprijs) nog aanbiedingen voor hogere bedragen, maar gelukkig hield hij zich aan onze afspraak zodat ik mijn dehydrator kon ophalen.

Dehydrators lopen een groter risico om in een kastje te eindigen met een grote laag stof erop. Ik moet bekennen dat ook mijn apparaat enige tijd stof heeft staan verzamelen in een keukenkastje. Maar in het begin heb ik hem voor diverse zaken gebruikt: de appels, champignons en (heerlijk) jerky. Dat is gedroogd rauw vlees. Klinkt niet zo lekker, maar is heerlijk. Je gebruikt er echter wel een heleboel vlees voor en vanwege de impact van vleesproductie op het milieu kreeg ik last van gewetensbezwaren. Vervolgens heb ik het apparaat een tijdje niet gebruikt, maar dit jaar ben ik druk bezig met het drogen van appeltjes.

Dat is heel simpel, overigens. Je kunt de appels schillen (doe ik meestal niet) en in gelijkmatige plakjes snijden nadat je de klokhuizen eruit hebt gehaald. De partjes moeten liever niet dikker zijn dan een halve centimeter, anders duurt het wel erg lang om de boel droog te krijgen. Ik droog appels altijd op 70 °C. Er zijn op Internet heel veel websites waar uitgebreid beschreven staat hoe je appels het beste kunt drogen zodat je ze vervolgens lang kunt bewaren, dus daar ga ik nu verder niet op in. Overigens overweeg ik wel om in de toekomst nog eens een wat langer bericht te wijden aan dit onderwerp.

Met de eerste gedroogde appeltjes van het seizoen heb ik lekker muffins gebakken. Als ik het recept verder uitgewerkt heb zal het te zijner tijd ook wel eens op dit weblog verschijnen.