Vanavond was een van onze poezen erg gebiologeerd door een buxusstruikje. Ze cirkelde eromheen en stak haar poot erin en probeerde er zelfs helemaal in te kruipen. Manlief en ik bleven even kijken, in de veronderstelling dat er een muis tussen de takjes verstopt zat. De poes bleef net zolang om het struikje heen etteren totdat de prooi probeerde te ontsnappen. Dat was een slecht idee, want in een flits had ze het beest te pakken. Een kikker.
Zoals alle prooien werd de kikker richting de achterdeur meegenomen (er gaat per slot niets boven het binnen loslaten van de nog levende prooi), maar ergens halverwege liet ze hem los. De kikker was effectief in de zelfverdediging: binnen een minuut stond de poes te schuimbekken en probeerde ze duidelijk de vieze smaak van het dier kwijt te raken. De kikker zat versuft, maar schijnbaar onbeschadigd op de grond. We hebben hem in de vijver gemikt losgelaten, waar hij meteen naar de bodem zwom.
Later zagen we hem achter een waterlelieblad, waar hij zich aardig thuis lijkt te voelen.
